Istotą problemu konstytucyjnego była kolizja między dwuletnim terminem na wznowienie postępowania w sprawach gospodarczych z art. 47922 k.p.c. a konstytucyjnym prawem do wznowienia postępowania po wyroku TK gwarantowanym przez art. 190 ust. 4 Konstytucji, co Trybunał rozstrzygnął poprzez stwierdzenie niezgodności zaskarżonego przepisu z Konstytucją w zaskarżonym zakresie.
Istota
Spółka „4G Polska” sp. z o.o. wniosła skargę konstytucyjną dotyczącą art. 47922 k.p.c., który ogranicza do dwóch lat termin na wznowienie postępowania w sprawach gospodarczych. Tło sprawy stanowi odrzucenie apelacji spółki z powodu nieprawidłowego opłacenia, oparte na przepisach uznanych później przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. Sąd odrzucił późniejszą skargę…
📖jeszcze 140 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 479 22 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), w zakresie, w jakim odnosi się do skargi o wznowienie postępowania opartej na podstawie art. 401 1 kodeksu postępowania cywilnego, jest niezgodny z art. 190 ust. 4 w związku z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. W skardze konstytucyjnej z 19 listopada 2008 r. „4G Polska” sp. z o.o. (dalej również: spółka, skarżąca) wniosła o stwierdzenie
niezgodności art. 47922 k.p.c. „w zakresie ograniczającym przesłanki do wznowienia postępowania w sprawach gospodarczych do upływu dwóch lat od uprawomocnienia
się wyroku, przy jedynej możliwości przekroczenia tego okresu przy braku możliwości działania przez stronę lub jej nienależytą
reprezentację, z art. 190 ust. 4 w związku z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji”.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Wyrokiem z 12 kwietnia 2006 r. (sygn. akt V
GC 593/05) Sąd Rejonowy w Koninie, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Stanisława Opasa – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe
„VITRO” w Kole przeciwko „4GPolska” sp. z o.o., zasądził od pozwanej na rzecz powoda określoną w wyroku kwotę, zwrot kosztów
procesu, a ponadto polecił pobrać od pozwanej nieuiszczone koszty sądowe. Apelacja skarżącej spółki od powyższego wyroku została
odrzucona przez Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z 30 czerwca 2006 r. (sygn. akt X Ga 122/06). Jako przyczynę odrzucenia
apelacji Sąd Okręgowy w Poznaniu wskazał jej nieprawidłowe opłacenie w chwili wniesienia. Powołał się przy tym na art. 373
k.p.c. w związku z obowiązującą wówczas treścią art. 1302 § 4 k.p.c. w związku z art. 1302 § 3 k.p.c. obligującą sąd do odrzucenia środka zaskarżenia bez wezwania do uiszczenia opłaty także wówczas, gdy w postępowaniu
w sprawach gospodarczych środek ten wniósł przedsiębiorca, który nie był reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego.
1.2. Wyrokiem z 26 czerwca 2008 r. (sygn. SK 20/07, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 86) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: „art.
1302 § 4 zdanie pierwsze w związku z art.
📖jeszcze 3988 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.