Wyrok TK z dnia 11 stycznia 2005, sygn. SK 60/03

1. W skardze konstytucyjnej Garegina Abraamiana zakwestionowano konstytucyjność art. 549 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 13, poz. 96 ze zm.; dalej: k.p.k. z 1969 r.) oraz art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 556 ze zm.; dalej: przepisy wprowadzające). Za podstawę wystąpienia ze skargą konstytucyjną skarżący przyjął naruszenie prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji) przez naruszenie zasady wolności wyboru obrońcy w postępowaniu karnym, a przez to niezgodność zakwestionowanych regulacji z zasadą równości wobec prawa (art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji), zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3), prawem do sądu (art. 45 Konstytucji) oraz prawem do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (art. 77 Konstytucji). Skarżący wskazał, że po wejściu w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. został prawomocnym wyrokiem sądu uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa. W postępowaniu przed sądem korzystał z pomocy obrońcy z wyboru. Pomimo uzyskania wyroku uniewinniającego odmówiono mu zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy, ponieważ możliwości takiej nie przewidywał art. 549 § 1 pkt 2 k.p.k. z 1969 r., który obowiązywał w dacie prawomocnego zakończenia postępowania. Skarżący podniósł, że art. 632 pkt 2 kodeksu postępowania karnego z 6 czerwca 1997 r. umożliwia na zasadzie wyjątku zasądzenie zwrotu takich kosztów od Skarbu Państwa. Jednak zakwestionowane w skardze regulacje Przepisów wprowadzających wykluczają jego zastosowanie do spraw prawomocnie zakończonych przed wejściem w życie nowego kodeksu postępowania karnego. Skarżący podkreślił, że gdyby korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, to zarówno na gruncie poprzedniego, jak i obecnie obowiązującego kodeksu postępowania karnego koszty