Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 czerwca 2022 r.
|
| Sygn. akt SK 60/21 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 4 marca 2021 r. P.D. wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 19 ust. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia
1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm.; dalej: ustawa o Policji) w
zakresie, w jakim nie przyznaje osobie, wobec której stosowana była kontrola operacyjna, prawa wniesienia zażalenia na postanowienie
sądu w przedmiocie stosowania tej kontroli, z art. 45 ust. 1, art. 77 oraz art. 78 w związku z art. 176 ust. 1, art. 31 ust.
3 i art. 2 Konstytucji oraz art. 78 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Skargę konstytucyjną wniesiono na tle poniżej opisanego stanu faktycznego. 24 lipca 2015 r. na wniosek Komendanta Centralnego
Biura Śledczego Policji, zatwierdzony przez Prokuratora Generalnego, wobec P.D. (dalej: skarżący) zarządzono kontrolę operacyjną
na użytkowanym przez niego telefonie. Sąd Okręgowy postanowieniem z 29 lipca 2015 r. na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy o
Policji podjął decyzję o kontynuowaniu kontroli przez okres trzech miesięcy, tj. do 24 października 2015 r. Na postanowienie
to skarżący wniósł zażalenie. Sąd Okręgowy zarządzeniem z 19 października 2020 r. odmówił, na podstawie art. 429 § 1 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.; dalej: k.p.k.), przyjęcia
tego zażalenia do rozpoznania. Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, które Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał
w mocy postanowieniem z 25 listopada 2020 r. (sygn. akt […]).
1.2. Kwestionując art. 19 ust. 20 ustawy o Policji (w zakresie wskazanym w petitum skargi), skarżący wskazał, że zastosowanie wobec niego niejawnej kontroli operacyjnej, polegającej na utrwalaniu rozmów telefonicznych,
należy uznać za „sprawę” w