Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 stycznia 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 60/23 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 17 stycznia 2022 r. F.P. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny,
że:
1) art. 85 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1651, ze zm.; obecnie: Dz.
U. z 2022 r. poz. 1184, ze zm.; dalej: p.a.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze
Konstytucji,
2) § 13 ust. 1 i 3 uchwały nr 55/2011 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 19 listopada 2011 r. – Regulamin odbywania aplikacji
adwokackiej (niepubl.; dalej: regulamin) jest niezgodny z art. 22 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna wniesiona została na tle następującego stanu faktycznego:
Orzeczeniem z 9 lipca 2021 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wymierzył skarżącemu – aplikantowi adwokackiemu karę upomnienia
za przewinienie dyscyplinarne polegające na niedokonaniu w terminie opłaty za szkolenie za I rok aplikacji oraz prowadzeniu
bez jego zgody działalności gospodarczej w formie doradztwa prawnego. Wobec okoliczności, że aplikant adwokacki ostatecznie
uiścił opłatę i złożył stosowny wniosek, organ nie dostrzegł potrzeby zastosowania dalej idących konsekwencji dyscyplinarnych.
Obciążył jednak skarżącego obowiązkiem poniesienia kosztów postępowania dyscyplinarnego w kwocie 500 zł.
Od upomnienia dziekańskiego skarżący wniósł odwołanie do Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej (dalej: sąd dyscyplinarny).
Postanowieniem z 17 listopada 2021 r. (sygn. akt […]) sąd dyscyplinarny pozostawił odwołanie bez rozpoznania, ponieważ zostało
ono złożone po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 85 ust. 3 p.a. Jednocześnie, odnosząc się merytorycznie do
zarzutów podniesionych w tym odwołaniu, sąd dyscyplinarny stwierdził, że wina skarżącego za zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne
nie budziła żadnej wątpliwości, a wymierzone upomnienie dziekańskie było w świetle okoliczności sprawy adekwatne do popełnionych
przewinień.
1.2.