Postanowienie TK z dnia 03 czerwca 2014, sygn. SK 62/12

1. W skardze konstytucyjnej z 4 sierpnia 2011 r., uzupełnionej w piśmie procesowym z 8 września 2011 r., spółka Valkea Media Spółka Akcyjna (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła o stwierdzenie, że art. 89 § 1 zdanie drugie w związku z art. 129 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 6 ust. 3 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65, ze zm.; dalej: u.r.p.), rozumiany w ten sposób, że radca prawny będący pełnomocnikiem dalszym nie jest uprawniony do poświadczenia zgodności z oryginałem odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego reprezentowanej przez niego strony, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji,

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: Postanowieniem z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt XVI GC 740/10, Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy odrzucił sprzeciw skarżącej od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika skarżącej w terminie braku formalnego polegającego na niezałączeniu do sprzeciwu odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS), wykazującego, że pełnomocnictwo zostało udzielone przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w imieniu skarżącej. W uzasadnieniu sąd wskazał, że w sprawie złożono wypis z KRS poświadczony za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika działającego z substytucji, tymczasem sprzeciw został podpisany i wniesiony przez pełnomocnika głównego i to jedynie on, w świetle art. 89 § 1 k.p.c., miał