Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 sierpnia 2020 r.
|
| Sygn. akt SK 62/19 |
Uzasadnienie
I
1. Wynagrodzenie adwokata z urzędu w sprawach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego o alimenty od 5 października 2002
r. do 31 grudnia 2015 r. było uregulowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat
za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2002 r.). Akt ten m.in. zawierał ogólne zasady ustalania opłat
za czynności adwokackie (por. § 2 i § 4 ust. 1), określał górną granicę kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez
Skarb Państwa (por. § 19 pkt 1) oraz wskazywał wysokość opłat w sprawach o alimenty. Opłata ta wynosiła 60 zł (por. § 7 ust.
1 pkt 11), jednak jeżeli obowiązek zwrotu kosztów obciążał osobę zobowiązaną do alimentów, należało ją obliczać w zależności
od wartości przedmiotu sprawy (mogła ona wówczas wynosić od 60 zł do 7200 zł – por. § 7 ust. 4 w związku z § 6).
2. W.S. (dalej: skarżący) w skardze konstytucyjnej z 19 grudnia 2017 r. wniósł o zbadanie zgodności § 2 w związku z § 4 ust.
1, w związku z § 6, w związku z § 7 ust. 1 pkt 11, w związku z § 7 ust. 4, w związku z § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r.
z art. 2, art. 30, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 64 oraz art. 65 ust. 1, 2 i 4 Konstytucji.
Po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych skargi, Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 12 września 2019 r., sygn.
Ts 233/17, postanowił nadać skardze dalszy bieg w całości.
2.1. Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżący był