Postanowienie TK z dnia 14 grudnia 2021, sygn. SK 63/21

1. W skardze konstytucyjnej z 5 października 2020 r. B.A. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 50; dalej: ustawa nowelizująca) z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Skarżąca była zatrudniona w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w W. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Z dniem 11 stycznia 2016 r. stosunek pracy skarżącej, na mocy art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy nowelizującej, uległ przekształceniu z umowy o pracę w stosunek pracy na podstawie powołania. 26 września 2016 r. została ona odwołana z zajmowanego stanowiska pracy ze skutkiem od 28 września 2016 r.

W związku z przysługującą skarżącej ochroną przedemerytalną pracodawca w dniu 11 października 2016 r. zaproponował jej inne stanowisko. Na skutek odmowy przyjęcia nowych warunków pracy i płacy, wiążący ją stosunek pracy uległ rozwiązaniu 1 października 2017 r.

Skarżąca złożyła do sądu rejonowego pozew o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy oraz o odszkodowanie za bezprawne zwolnienie z zajmowanego stanowiska. Pozew ten został oddalony wyrokiem z 21 czerwca 2017 r. Sąd rejonowy oddalił również wniosek skarżącej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Od niniejszego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła apelację, która została uwzględniona wyrokiem sądu okręgowego z 29 listopada 2017 r. m.in. w ten sposób, że zmieniony został zaskarżony wyrok w kwestii przyznania skarżącej odszkodowania tytułem nieuzasadnionego wypowiedzenia warunków pracy i płacy.

Na skutek wniesienia przez pełnomocnika KRUS skargi kasacyjnej, wyrok sądu okręgowego został uchylony przez Sąd Najwyższy wyrokiem z 4 grudnia 2019 r. i