Postanowienie TK z dnia 23 października 2006, sygn. SK 64/05

1. Pełnomocnik skarżącej Lidii Baryckiej zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną z 21 kwietnia 2005 r. o stwierdzenie, że art. 26a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.; dalej: ustawa o p.d.f.) w brzmieniu obowiązującym w 1998 r. jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 217 Konstytucji i narusza wyrażone w nich zasady: równości i sprawiedliwości społecznej, przyzwoitej legislacji i zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wyłączności ustawy jako źródła prawa o podatkach.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego i prawnego. Decyzją z 25 maja 2001 r. Urząd Skarbowy w Dzierżonowie określił małżonkom Lidii i Markowi Baryckim należny podatek od osób fizycznych za 1998 r., zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej. W decyzji tej zakwestionowano na podstawie art. 26a ust. 3 pkt 2 ustawy o p.d.f. prawidłowość zastosowania ulgi inwestycyjnej przez Lidię Barycką. Poniesione nakłady na przystosowanie dwóch lokali mieszkalnych na kancelarię notarialną nie mogą być uznane za wydatki inwestycyjne w rozumieniu zakwestionowanego przepisu. Decyzją z 3 sierpnia 2001 r. Izba Skarbowa we Wrocławiu po rozpoznaniu odwołania utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z 10 grudnia 2003 r. NSA, Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, oddalił skargę na decyzję Izby Skarbowej. Wyrokiem z 9 listopada 2004 r. NSA oddalił kasację w niniejszej sprawie.

Zdaniem skarżącej, kwestionowany przepis nie spełnia wymogu określenia przez ustawę zakresu obowiązku podatkowego oraz ulg i zwolnień podatkowych w sposób dokładny, niebudzący wątpliwości, jak również dostatecznie określony. Pozostawia natomiast unormowanie istotnych elementów regulacji Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych Głównego Urzędu Statystycznego. Koliduje także z art. 217