Postanowienie TK z dnia 14 lipca 2020, sygn. SK 64/19

1. Skarga konstytucyjna z 15 listopada 2017 r. została sformułowana w związku z następującym stanem faktycznym:

28 kwietnia 2005 r. Rada miasta, w drodze uchwały podjętej na wniosek Wiceprezesa Sądu Okręgowego w W., odwołała skarżącego z funkcji ławnika z uwagi na jego stan zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z 17 kwietnia 2007 r., wydanym w sprawie ze skargi skarżącego i Krajowego Zarządu […] w W., uchylił uchwałę Rady miasta z 28 kwietnia 2005 r. o odwołaniu z funkcji ławnika i stwierdził, że uchylona uchwała nie podlega wykonaniu.

14 marca 2014 r. skarżący złożył do Rady miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z jej bezczynnością w zakresie braku wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007 r.

25 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na bezczynność Rady miasta zaistniałą po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, w wyroku z 17 kwietnia 2007 r., zobowiązał Radę miasta do przeprowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu wyjaśnienie stanu zdrowia skarżącego pod kątem zdolności do pełnienia funkcji ławnika. W odpowiedzi na skargę, Rada miasta podniosła, że do takiego działania nie została zobowiązana, a w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego znalazło się jedynie wskazanie, że w przypadku podejmowania przez Radę miasta uchwały w sprawie odwołania ławnika z powodu niezdolności do wykonywania funkcji ze względu na stan zdrowia, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, a brak przeprowadzenia takiego postępowania uzasadniał uchylenie uchwały przez sąd. Zdaniem Rady miasta, nie można mówić o bezczynności, jeżeli uprzednio nie powstał obowiązek, odnośnie do którego bezczynność jest zarzucana.

Postanowieniem z 14 grudnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił