Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 kwietnia 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 64/21 |
Uzasadnienie
I
1. Wskazana w komparycji skarga konstytucyjna z 25 lutego 2021 r. została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego
i prawnego:
1.1. Od 2005 r. skarżąca wraz z ojcem skarżącego, a po jego śmierci w 2006 r. ze skarżącym, ubiegali się o przyznanie prawa
do rekompensaty za nieruchomości pozostawione przez ich spadkodawcę poza obecnymi granicami Polski. Wojewoda Mazowiecki dwukrotnie
odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty, a Minister Skarbu Państwa dwukrotnie uchylił decyzje Wojewody i przekazał sprawę
do ponownego rozpoznania. Następnie, Wojewoda Mazowiecki stwierdził spełnienie wymogów potwierdzenia prawa do rekompensaty
postanowieniem z 2017 r., które uchylił w drodze postanowienia z 2018 r., wydanego na podstawie art. 77 § 2 ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.).
Decyzją z 2018 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy
decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2018 r., od której skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego.
Skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 2019 r. Od tego orzeczenia skarżący wnieśli skargę
kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt […], oddalił skargę kasacyjną.
1.2. Kwestionowanym w skardze przepisom ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia
nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.; dalej: ustawa zabużańska)
skarżący zarzucili, że stanowiąc podstawę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2020 r., doprowadziły do naruszenia
ich konstytucyjnych wolności lub praw w ten sposób, że:
a) art. 7 ust. 1 ustawy zabużańskiej w zakresie, w jakim postanowienie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest dla organu wiążące i w konsekwencji dopuszczalne