Wyrok TK z dnia 20 grudnia 2005, sygn. SK 68/03

1. Pismem z 20 lutego 2003 r. spółka „KRAW-POL” spółka z o. o. zaskarżyła art. 33 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: ordynacja), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387; dalej: nowela wrześniowa). Zwróciła uwagę, że po wejściu w życie noweli wrześniowej, treść analogiczną z przepisem zaskarżonym ma art. 33a § 1 pkt 2 ordynacji.

Zaskarżonemu przepisowi skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji (nakazując umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, pozbawia on podatnika prawa dostępu do sądu, prawa do rzetelnego procesu oraz prawa do uzyskania wyroku sądowego) oraz z art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji (zamykając drogę odwoławczą, uniemożliwia on merytoryczną kontrolę zasadności wydanej wobec podatnika decyzji).

Skarga powstała na tle następującego stanu faktycznego. Na początku lipca 2000 r. urząd skarbowy zabezpieczył na majątku skarżącej – na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 1996-1997 – kwotę 120 tys. zł (dalej: decyzja zabezpieczająca). Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do izby skarbowej, która decyzją z początku stycznia 2001 r. (wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 § 4 pkt 2 ordynacji) umorzyła postępowanie odwoławcze. Podstawą rozstrzygnięcia było wygaśnięcie – w ostatnich dniach grudnia 2000 r. – decyzji zabezpieczającej, wobec doręczenia podatnikowi dwóch decyzji określających wysokość zaległości podatkowych, na łączną kwotę (wraz z odsetkami) ponad