Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 listopada 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 68/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 12 listopada 2019 r. J.A., A.C., E.M., M.M., J.P. oraz T.P. (dalej: skarżący) wnieśli o stwierdzenie
niezgodności art. 2 ust. 1 zdanie trzecie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu
reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13; dalej: dekret PKWN) w zakresie, w jakim „umożliwił on wywłaszczenie nieruchomości
(w tym stanowiących własność skarżących – rodziny P. z ich rodowego majątku […]) bez żadnego odszkodowania”, z art. 64 ust.
1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 i art.
21 ust. 2 Konstytucji, a także z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego
w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, dalej: Protokół 1).
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN wszystkie nieruchomości ziemskie, stanowiące własność albo współwłasność osób
fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekraczał bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych,
a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego i śląskiego, jeśli ich rozmiar łączny przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej,
niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni, przeszły bezzwłocznie, bez żadnego wynagrodzenia, w całości na własność
Skarbu Państwa z przeznaczeniem na cele określone w dekrecie PKWN.
Dekret PKWN objął także majątek ziemski „[…]” stanowiący, przed wejściem w życie dekretu PKWN, własność […] P., którego następcami
prawnymi są skarżący.
Wnioskiem z 22 stycznia 1998 r. wystąpiono do Wojewody P. o stwierdzenie, że art.