Postanowienie TK z dnia 17 lipca 2007, sygn. SK 69/06

1. Pismem z 27 marca 2006 r. Towarzystwo Powierniczo-Konsultingowe „PROTOR” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wniosło skargę konstytucyjną o stwierdzenie, że art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 2 Konstytucji. Na podstawie tego przepisu, postanowieniem z 8 grudnia 2005 r. (sygn. akt III CSK 99/05), Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Po wyczerpaniu drogi prawnej, zgodnie z przepisami Konstytucji i ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Trybunału. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarga konstytucyjna, która dotyczy naruszenia zagwarantowanego w art. 45 Konstytucji prawa do sądu, może zostać wniesiona również przez osobę prawną, w niniejszej sprawie – spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

Skarżący stwierdził, że na podstawie skarżonego przepisu zostało naruszone jego prawo do rzetelnego procesu, a także zasada dopuszczalności ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności oraz zasada zaufania do organów państwa, w taki sposób, że nie mógł się on zapoznać z motywami sądu, który odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c. stanowił bowiem, że postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wymaga pisemnego uzasadnienia. Skarżący nie mógł poznać motywów rozstrzygnięcia we własnej sprawie w inny sposób, gdyż rozpatrywanie dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej odbywa się na posiedzeniu niejawnym, bez udziału stron. Nie istniały więc przepisy k.p.c., które pozwalałyby, choć w minimalnym stopniu, zrealizować prawo do sądu w tej procedurze.

Skarżący