Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 czerwca 2007 r.
|
| Sygn. akt SK 7/07 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 25 stycznia 2007 r. Zbigniew Sieczko zaskarżył art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) zarzucając mu naruszenie:
zasady demokratycznego państwa prawnego, określonej w art. 2 Konstytucji, oraz prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia
sprawy przez właściwy sąd, określonego w art. 45 Konstytucji. Przez wprowadzenie procedury odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania bez udziału stron, w składzie jednego sędziego, na posiedzeniu, bez ogłoszenia i uzasadnienia orzeczenia.
Skarga została wniesiona w związku z postanowieniem Sądu Najwyższego z 26 września 2006 r. (sygn. akt III CSK 286/06), którym
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej Zbigniewa Sieczko do rozpoznania.
W przekonaniu skarżącego dopuszczalność wydania przez Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienia bez pisemnego uzasadnienia narusza art. 2 i art. 45 Konstytucji. Uproszczona procedura „przesądu”,
pozwalająca na wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, charakteryzująca się brakiem obowiązku
sporządzenia uzasadnienia, nie spełnia wymogu rzetelnego postępowania i nie sprzyja budowaniu społecznego zaufania do wymiaru
sprawiedliwości. Ponadto powoduje, że uczestnik postępowania czuje się traktowany przedmiotowo. Dopiero ujawnienie w uzasadnieniu
orzeczenia powodów rozstrzygnięcia, nawet niekorzystnego i niezaskarżalnego, umożliwia stronie postępowania weryfikację i
ocenę orzeczenia, a w konsekwencji także uznanie, że sąd nie wydał orzeczenia arbitralnego, dowolnego. Jednostka ma wówczas
możliwość zaakceptowania orzeczenia, które nawet jeśli jest dla niej niekorzystne, przedstawia argumenty, jakimi kierował
się sąd. Uzasadnienia orzeczeń Sądu Najwyższego mają dodatkowo znaczący wpływ na kształtowanie się praktyki sądowej. Dlatego
wskazanie, czym konkretnie kierował się Sąd Najwyższy odmawiając przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, zwiększałoby
zaufanie do wymiaru sprawiedliwości.
2. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 27 kwietnia 2007 r. zajął stanowisko, że art.