Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 czerwca 2009 r.
|
| Sygn. akt SK 7/09 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 11 września 2008 r. skarżąca spółka Towarzystwo Ubezpieczeń Allianz Polska SA z siedzibą w Warszawie
(dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie niezgodności art. 4798a § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 32 i art. 45 Konstytucji.
Skarga została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: 3 marca 2008 r. Sąd Rejonowy w Bytomiu wydał nakaz zapłaty,
od którego strona pozwana – TU Allianz Polska SA – wniosła sprzeciw. Przez pomyłkę pracownika sekretariatu pełnomocnika pozwanego
do sprzeciwu nie dołączono egzemplarza udzielonego mu pełnomocnictwa. W rezultacie 3 kwietnia 2008 r., na podstawie art. 4798a § 5 k.p.c., wydano postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu
Okręgowego w Katowicach z 28 lipca 2008 r.
W opinii skarżącej, zakwestionowany przepis narusza wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadę równości wobec prawa oraz równego
(niedyskryminującego) traktowania przez władze publiczne oraz wynikające z art. 45 Konstytucji prawo do sądu. W sytuacji,
w której strona jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zakwestionowany przepis przewiduje obligatoryjne odrzucenie
zarzutów od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym albo sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym
ze względu na braki formalne bez możliwości ich uzupełnienia. Wskutek uchybienia formalnego, często o niewielkim ciężarze
gatunkowym (w okolicznościach sprawy było to niedołączenie do sprzeciwu od nakazu zapłaty dokumentu pełnomocnictwa), strona
nie dysponuje możliwością przedstawienia sądowi argumentacji, która może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie prawa
do sądu polega na pozbawieniu strony prawa wysłuchania stanowiącego element rzetelnej procedury sądowej, a tym samym i prawa
do sądu. Orzeczenie wydane na podstawie twierdzeń jednej strony nie ma konstytucyjnego przymiotu „rozpatrzenia sprawy”.
Skarżąca podniosła