Wyrok TK z dnia 18 listopada 2014, sygn. SK 7/11

1. W skardze konstytucyjnej z 20 września 2010 r., uzupełnionej pismem procesowym z 17 grudnia 2010 r., Roman Wysocki (dalej: skarżący) zarzucił art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) w zakresie, w jakim wskazany przepis odmawia uprawnionemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – jeżeli inna osoba w rodzinie ma już ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 tej ustawy, albo świadczenia pielęgnacyjnego na to lub inne dziecko w rodzinie – w przypadku rodziny dotkniętej niepełnosprawnością kilkorga dzieci, niezgodność z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji.

Stan faktyczny leżący u podstaw skargi konstytucyjnej jest następujący:

Skarżący, wnioskiem z 8 kwietnia 2009 r., wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w Skwierzynie (dalej: OPS) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Kierownik OPS decyzją z 16 kwietnia 2009 r. (nr OSP/81821/9/09) odmówił skarżącemu przyznania tego świadczenia, wskazując, że ze zgromadzonych w toku postępowaniu administracyjnego dokumentów wynika, iż decyzją z 10 października 2008 r. przyznane zostało świadczenie pielęgnacyjne żonie skarżącego na ich drugiego syna, co – zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach – stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 25 maja 2009 r. (nr SKO/477/ZR/09), utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Argumentacja organów administracyjnych została podtrzymana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 8 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 548/09). WSA