Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 grudnia 2014 r.
|
| Sygn. akt SK 7/14 |
Uzasadnienie:
I
1. Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność
na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.; dalej: ustawa lutowa), w brzmieniu nadanym
przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec
osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 191, poz. 1372; dalej: nowela
z 2007 r.), ma następującą treść: „Osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia albo wydano decyzję o internowaniu
w związku z wprowadzeniem w dniu 13 grudnia 1981 r. w Polsce stanu wojennego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie
za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wykonania orzeczenia albo decyzji. W razie śmierci tej
osoby uprawnienie to przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców”.
2. Konstytucyjność powyższego przepisu została zakwestionowana w dwóch skargach konstytucyjnych, połączonych do wspólnego
rozpoznania zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 15 kwietnia 2014 r.
W skardze z 22 listopada 2013 r. A.B. (dalej: pierwszy skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 8 ust. 1 ustawy lutowej
w zakresie, w jakim ogranicza prawo do odszkodowania i zadośćuczynienia jedynie do skutków wynikających z wykonania orzeczenia
lub decyzji, z pominięciem innych skutków wynikających z ich wydania, z art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 2, art. 31 ust.
3, art. 32 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz o „załączenie do akt sprawy” akt Sądu Apelacyjnego w Lublinie, II Wydział Karny,
sygn. akt II AKa 130/12 i Sądu Okręgowego w Lublinie, IV Wydział Karny, sygn. akt IV Ko 891/11.
W skardze z 27 grudnia 2012 r. R.Z.