Postanowienie TK z dnia 05 lutego 2008, sygn. SK 74/06

1. Pismem z 16 czerwca 2006 r. Roman Berezowski wniósł skargę konstytucyjną o uznanie, że art. 4249 oraz art. 42412 w związku z art. 3989 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 Konstytucji. Na podstawie zaskarżonych przepisów, Sąd Najwyższy (dalej: SN) postanowieniem z 23 lutego 2006 r. odmówił, bez uzasadnienia, przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu. W ocenie skarżącego taka regulacja naruszyła jego konstytucyjne prawo do rzetelnej procedury wolnej od arbitralności i dowolności. Ustanowiła też nieproporcjonalne ograniczenia w prawie do sądu.

Skarżący wskazał, że art. 4249 k.p.c. narusza konstytucyjny standard przyzwoitej legislacji w zakresie, w jakim posługuje się blankietowym, niezdefiniowanym pojęciem „oczywistej bezzasadności”. W ten sposób Sąd Najwyższy został wyposażony przez ustawodawcę w instrument dowolnego, pozbawionego kontroli, odmawiania przyjmowania skarg do rozpoznania. Są to zdaniem skarżącego skargi nierozerwalnie związane z realizacją konstytucyjnego prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez organy władzy publicznej (art. 77 ust. 1 Konstytucji).

Jednocześnie skarżący wskazał, że z art. 2 Konstytucji wynika zobowiązanie dla ustawodawcy do stanowienia prawa w taki sposób, aby w najwyższym stopniu zagwarantowało, że sprawy dochodzenia wynagrodzenia szkody z art. 77 ust. 1 będą rozpoznane z wnikliwością, poszanowaniem prawa i stron procesowych, w sposób sprawdzalny dla stron oraz upoważnionych organów państwa i międzynarodowych organów ochrony praw człowieka. W ocenie skarżącego, te gwarancje nie są realizowane przez art. 4249 k.p.c., gdyż wydawane postanowienie nie wymaga uzasadnienia (zob. odpowiednie stosowanie art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c). Przepis ten nie spełnia