Postanowienie TK z dnia 04 lipca 2023, sygn. SK 78/19

1. We wniesionej do Trybunału 28 grudnia 2017 r. skardze konstytucyjnej spółka […] sp. z o. o. z siedzibą w T. (dalej: skarżąca spółka) zarzuciła: 1) art. 77 § 1 pkt 1 i § 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2062 ze zm.; dalej: p.u.s.p.) niezgodność w zakresie, w jakim dopuszcza możliwość delegowania przez Ministra Sprawiedliwości i Prezesa Sądu Apelacyjnego sędziego do pełnienia obowiązków w szczególnie uzasadnionych wypadkach w sądzie instancji wyższej niż ta, która jest wskazana w akcie powołania przez Prezydenta RP wskazującego „miejsce służbowe (siedzibę) sędziego”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz 2) art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822 ze zm.; dalej: k.p.c.) niezgodność w zakresie, w jakim sąd rozstrzygający sprawę, opierając się na dokumencie urzędowym przyjmuje a priori jego prawdziwość i nie weryfikuje go z urzędu mimo istnienia uzasadnionych wątpliwości związanych z wydaniem osobie nieuprawnionej dokumentu urzędowego, który może zawierać informacje niezgodne z prawdą, a przy tym, których istnieniu zaprzeczyły obie strony postępowania, z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponieważ zasadniczym przedmiotem kontroli trybunalskiej w postępowaniu zainicjowanym tą skargą konstytucyjną jest dopuszczalność delegowania sędziego przez Ministra Sprawiedliwości do sądu wyższej – niż wskazana w akcie powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej – instancji, skarga ta została zarządzeniami Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2019 r. (dot. skargi konstytucyjnej M.J. o sygn. SK 85/19) oraz 10 grudnia 2019 r. (dot. skargi konstytucyjnej M.J. o sygn. SK 96/19) połączona do wspólnego rozpoznania z innymi dotyczącymi tego zagadnienia skargami konstytucyjnymi. Jednak, z uwagi na wątpliwości co do legitymacji skarżącej, zarządzeniem z 16 marca