Wyrok TK z dnia 14 lipca 2004, sygn. SK 8/03

1. Skargą konstytucyjną z 15 stycznia 2003 r. skarżący zakwestionował konstytucyjność art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. o odpowiedzialności Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszów państwowych (Dz. U. Nr 54, poz. 243, z 1964 r. Nr 16, poz. 94) w zakresie, w jakim przepis ten ustanawia roczny termin zawity do dochodzenia roszczeń przewidzianych ustawą.

W części wstępnej skargi jako wzorzec kontroli zaskarżonego przepisu skarżący wskazał art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Podkreślił przy tym, że termin określony w zakwestionowanym przepisie, na mocy art. XIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 94, z 1974 r. Nr 24, poz. 142, z 1990 r. Nr 55, poz. 321, z 1994 r. Nr 85, poz. 388 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408) został przekształcony w termin przedawnienia. Stwierdził w związku z tym, iż: „wnosi o orzeczenie niezgodności z Konstytucją rocznego terminu przedawnienia obowiązującego w polskiej cywilistyce na dochodzenie roszczeń z tytułu szkód dokonanych przez funkcjonariuszy państwowych w ramach czynności władczych w okresie 10-letnim przed wejściem w życie ustawy z dnia 15.11.1956 roku”. W dalszej części skargi stwierdził natomiast, że „wnosi o orzeczenie niezgodności z Konstytucją i utratę mocy prawnej terminu z art. 6 ust. 1 wzmiankowanej ustawy, jako terminu zawitego ex tunc, z pominięciem rozważań w zakresie jego przekształcenia w termin przedawnienia w procesie sądowego orzekania”, z tym że na wypadek przyjęcia przez Trybunał, iż termin określony w zaskarżonym przepisie uległ przekształceniu w termin przedawnienia, wniósł o uznanie niekonstytucyjności tak rozumianego terminu.

Przedmiotowa skarga konstytucyjna pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem cywilnym, w którym skarżący – były więzień Centralnego