Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zniesienia współwłasności, w szczególności klauzula 'społeczno-gospodarczego przeznaczenia rzeczy', są zgodne z Konstytucją, nie naruszając prawa własności ani standardów demokratycznego państwa prawnego.
Istota
Luba Krawiel wniosła skargę konstytucyjną po postępowaniu o podział majątku wspólnego z byłym mężem. Sądy uznały jej współwłasność nieruchomości, ale odmówiły fizycznego podziału domu, przyznając go byłemu mężowi z obowiązkiem spłaty. Skarżąca zarzucała naruszenie prawa do sądu i konstytucyjnych praw własności poprzez zastosowanie przepisów KPC i KC dotyczących zaskarżania orzeczeń…
📖jeszcze 119 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: 1. Art. 211 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) jest zgodny z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 47 Konstytucji. 2. Art. 212 § 2 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 18, art. 47 i art. 50 Konstytucji.
1. Skierowana do Trybunału Konstytucyjnego skarga Luby Krawiel została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego.
Luba Krawiel pozostawała w związku małżeńskim z Henrykiem Krawiel w okresie od 28 października 1972 r. do 27 lutego 1995 r.,
kiedy to sąd orzekł rozwód z winy obojga małżonków. Małżonkowie pozostawali we wspólności ustawowej. Po rozwodzie Luba Krawiel
zażądała podziału majątku wspólnego. Przedmiotem sporu w tej sprawie stała się nieruchomość, działka gruntu o pow. 423 m2, której własność Henryk Krawiel nabył aktem notarialnym z 4 marca 1971 r., zawartym w wykonaniu warunkowej umowy sprzedaży
z 2 grudnia 1970 r. Nieruchomość ta została ogrodzona i zabudowana domem jednorodzinnym w czasie trwania małżeństwa. Według
ostatecznych ustaleń sądów, Lubie Krawiel przysługiwało roszczenie z art. 231 § 1 k.c. o przeniesienie na nią udziału we własności
działki zajętej pod budowę. Sądy uznały więc, że – mimo nabycia nieruchomości przez męża przed zawarciem małżeństwa – nieruchomość
ta jest objęta wspólnością. Znosząc współwłasność nieruchomości Sąd Okręgowy nie przychylił się jednak do żądania Luby Krawiel
i nie dokonał podziału nieruchomości w naturze, lecz przyznał nieruchomość na wyłączną własność Henrykowi Krawiel zasądzając
odpowiednie spłaty na rzecz Luby Krawiel. To rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Sąd Najwyższy.
Istotny dla uzasadnienia skargi jest sam przebieg postępowania o podział majątku wspólnego. Otóż pierwsze postanowienie Sądu
Rejonowego, odmawiające Lubie Krawiel roszczeń z art. 231 k.c., zapadło 5 kwietnia 2000 r. Sąd Okręgowy, rozpatrując apelację
uczestniczki postępowania, postanowieniem z 4 sierpnia 2000 r. uchylił postanowienie Sądu Rejonowego i zwrócił sprawę do ponownego
rozpoznania. Kolejne postanowienie Sądu Rejonowego, także niekorzystne dla uczestniczki, zapadłe 30 marca 2001 r., nie zostało
ogłoszone. Sąd Okręgowy, wychodząc z założenia, że postanowienie Sądu Rejonowego jest orzeczeniem nieistniejącym, postanowieniem
z 24
📖jeszcze 6774 słowa
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.