Postanowienie TK z dnia 05 czerwca 2013, sygn. SK 8/11

1. W skardze konstytucyjnej z 4 stycznia 2011 r. A.W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066, ze zm.; dalej: p.ł.) w zakresie, w jakim nie zawiera unormowań przyznających prawo do sądu wobec ostatecznych decyzji organów dyscyplinarnych Polskiego Związku Łowieckiego (dalej: PZŁ) rozstrzygających o prawach i obowiązkach członków, innych niż orzekających o utracie członkostwa w PZŁ, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący, będący członkiem PZŁ, został uznany przez Okręgowy Sąd Łowiecki w Ostrołęce za winnego przewinienia łowieckiego określonego w § 137 ust. 1 pkt 1 statutu PZŁ oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548, ze zm.). Główny Sąd Łowiecki zmienił kwalifikację, uniewinniając skarżącego od zarzucanego mu czynu, ale w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej przez Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego oba wcześniejsze orzeczenia zostały uchylone. Ponowne postępowanie zostało umorzone postanowieniem Okręgowego Sądu Łowieckiego w Olsztynie, jednak w wyniku odwołania wniesionego przez Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Główny Sąd Łowiecki w orzeczeniu z 7 lipca 2009 r. (sygn. akt GSŁ 17/09) uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu, wymierzając karę dyscyplinarną zawieszenia w prawach członka PZŁ na okres 9 miesięcy. Pozew o uchylenie tego orzeczenia, wniesiony przez skarżącego przeciwko PZŁ, został odrzucony postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 11 maja 2010 r. (sygn. II C 254/10). Z kolei zażalenie na to ostatnie postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 25 sierpnia 2010 r. (sygn. I ACz 1221/10).