Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 lipca 2017 r.
|
| Sygn. akt SK 8/16 |
Uzasadnienie
I
1. 15 kwietnia 2015 r. skarżąca spółka (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności:
1) art. 49 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r. poz. 1226, ze zm.; dalej: ustawa – Prawo
łowieckie) w zakresie, w jakim przenosi do regulacji pozaustawowej kwestie związane z materią ustawy ingerującą w ograniczenie
prawa własności przez niedozwolone jego ograniczenie przepisem rangi niższej niż ustawa, z art. 64 ust. 3, art. 92 ust. 1
i art. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego
w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 1751, ze zm.; dalej: protokół nr 1 do EKPC);
2) § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie sposobu postępowania przy szacowaniu szkód
oraz wypłat odszkodowań za szkody w uprawach i płodach rolnych (Dz. U. Nr 45, poz. 272; dalej: rozporządzenie) w zakresie,
w jakim wykraczają poza delegację ustawową ograniczając własność przez ograniczenie prawa do wynagrodzenia za szkody, z art.
92 ust. 1, art. 64 ust. 3 i art. 2 Konstytucji oraz z art. 1 protokołu nr 1 do EKPC i z art. 49 ustawy – Prawo łowieckie;
3) § 5 rozporządzenia w zakresie, w jakim osoby uprawiające uprawy rolne, których okres produkcji od rozpoczęcia (zasiewu,
zasadzenia) do zbioru lub utraty przydatności do zbioru, lub obumarcia nie zamyka się w ciągu jednego roku, stawia w sytuacji
gorszej niż osoby uprawiające uprawy jednoroczne, przez ograniczenie wypłaty odszkodowania w związku z terminem wystąpienia
szkody bez określania podstawy takiego ograniczenia wysokości wypłacanego odszkodowania, z art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust.
2 i art. 2 Konstytucji, a także z art. 14 Konwencji o ochronie