Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 maja 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 80/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 23 grudnia 2019 r. M.B. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności: 1) art. 97 ustawy
z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2018 r. poz. 618, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 2119; dalej:
k.w.) „w całości tj. w zakresie, w jakim jest on normą blankietową odsyłającą do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo
o ruchu drogowym [Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm., dalej: p.r.d.] oraz przepisów
wykonawczych do tej ustawy, tj. w zakresie przyjętego rozwiązania normatywnego (modelu normatywnego – normy blankietowej)”;
2) art. 97 k.w. „w części, w której odsyłając do [ustawy – Prawo o ruchu drogowym] (…), która nie ma charakteru prawnokarnego
umożliwia stosowanie wykładni rozszerzającej”; 3) art. 65 § 2 k.w., w zakresie braku precyzji znamion czynu zabronionego,
tj. wymienienia jakie dokumenty są dokumentami stwierdzającymi tożsamość, z art. 42 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z
art. 31 oraz w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z 22 października 2018 r. uznał skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej czynów, wypełniających
dyspozycję: 1) art. 97 k.w. w związku z art. 45 ust. 2 pkt 1 p.r.d. oraz 2) art. 65 § 2 k.w. Ustalił, że „czyn zarzucany w
pkt 2 wniosku o ukaranie polegał na nieudzieleniu przez obwinioną funkcjonariuszom policji, upoważnionym – z mocy ustawy z
dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.) – do wykonywania czynności legitymowania, dokumentów
co do tożsamości własnej, tj. prawa