Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 9 maja 2023 r.
|
| Sygn. akt SK 81/19 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 14 czerwca 2019 r. (data nadania) A.D. (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności:
1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i
chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2018 r. poz. 151; dalej: ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych) z art. 2 oraz art. 47 w
związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
2) § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018
r. poz. 753; dalej: rozporządzenie) z art. 2 oraz art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
3) art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w związku z § 5 rozporządzenia z art. 47 w związku z art. 31 ust.
3 w związku z art. 87 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Postanowieniem z 10 lipca 2014 r. wojewoda nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości 420 zł i wezwał do jej uiszczenia w terminie
do 30 września 2014 r. Jednocześnie wezwał skarżącą do poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom przeciwko: błonicy,
tężcowi, krztuścowi, haemophilus influenzae typu B oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.
Wojewoda ocenił, że nałożony na skarżącą obowiązek wynikał wprost z art. 5 ust. 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Jednocześnie
uznał, że dolegliwość finansowa polegająca na konieczności uiszczenia grzywny powinna stanowić istotny bodziec skłaniający
skarżącą do wykonania wskazanego wyżej obowiązku.
Skarżąca odwołała się od postanowienia wojewody do Ministra Zdrowia (dalej: minister), który postanowieniem z 12 sierpnia
2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem