Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2021 r.
|
| Sygn. akt SK 81/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 11 marca 2020 r. W.K. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 11 ust. 3 pkt
2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy
i o zmianie Kodeksu cywilnego (ówcześnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1182, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 611, ze zm.;
dalej: u.o.p.l.) z art. 20 w związku z art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym
w W., którego właścicielem jest miasto W. Tytuł prawny do powyższego lokalu skarżący nabył na mocy wyroku sądowego z 22 stycznia
2004 r., w którym zostało potwierdzone, że 6 lipca 1995 r. wstąpił on w stosunek najmu na zasadzie dziedziczenia ustawowego.
Pismem z 29 listopada 2017 r. m. W. wypowiedziało skarżącemu, na podstawie art. 11 ust. 3 pkt 2 u.o.p.l., umowę najmu lokalu
mieszkalnego. Przyczyną wypowiedzenia było ustalenie, że skarżący jest właścicielem innego mieszkania w W.
Pozwem z 25 czerwca 2018 r. skarżący wniósł o ustalenie bezskuteczności oświadczenia woli m. W. w przedmiocie wypowiedzenia
umowy najmu lokalu mieszkalnego. Zdaniem powoda, wypowiedzenie umowy najmu było bezskuteczne, ponieważ przesłanka tej czynności
nie znajduje zastosowania w sytuacji prawnej i faktycznej, w której znalazł się lokator. Zarówno sąd rejonowy (wyrok z 16
stycznia 2019 r.), jak i sąd okręgowy (wyrok z 20 listopada 2019 r.) oddaliły powództwo skarżącego.
Rozstrzygające sprawę skarżącego sądy zauważyły, że skarżący wystąpił o zmianę sposobu użytkowania lokalu którego był właścicielem
(z mieszkalnego na użytkowy – decyzja Prezydenta W. z 11 marca 2009 r.), a następnie darował go