Wyrok TK z dnia 13 czerwca 2023, sygn. SK 83/19

1. Wskazana w komparycji skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:

Skarżący, będąc adwokatem, występował jako pełnomocnik z urzędu w postępowaniu rentowym toczącym się przed Sądem Okręgowym w P. Sąd Okręgowy w P., z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w pierwszej instancji, przyznał skarżącemu 360 zł, na podstawie obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801; dalej: rozporządzenie z 2015 r.).

W drugiej instancji, po zmianie przepisów, Sąd Apelacyjny w Ł. przyznał skarżącemu 146,50 zł tytułem zwrotu kosztów oraz 150 zł tytułem zwrotu wydatków, powołując jako podstawę § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714; dalej: rozporządzenie z 2016 r.).

Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł. w zakresie orzeczonych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zażalenie skarżącego zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Ł. W ocenie sądu, § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2016 r. został zastosowany prawidłowo. Ponadto, sąd nie podzielił argumentów zażalenia dotyczących zarzutu niekonstytucyjności zastosowanego przepisu.

W tym stanie rzeczy, skarżący złożył skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego, zarzucając niezgodność § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2016 r. z art. 7, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 92 ust. 1 Konstytucji. Skarżący argumentował, że § 15 ust. 2 rozporządzenia z 2015 r. przewidywał stawkę 360 zł za prowadzenie sprawy