Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 października 2021 r.
|
| Sygn. akt SK 84/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 kwietnia 2018 r. (data nadania), spółka […] z o.o.
z siedzibą w T. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w
związku z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim:
a) „wskutek rozwoju judykatury przepis ten poddaje pod wyłączną właściwość sądów okręgowych jedynie roszczenia niemajątkowe[,]
podczas gdy gramatyczna i celowościowa wykładnia normy prawnej poddaje pod wyłączną właściwość sądów okręgowych roszczenia,
których podstawą jest ochrona praw niemajątkowych i ewentualne dochodzenie wraz z nimi roszczeń majątkowych związanych z ochroną
tychże praw niemajątkowych”,
b) „przepis ten nie wskazuje katalogu praw majątkowych i niemajątkowych, od którego zależy rozpoznanie sprawy przez właściwy
sąd”.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżąca wniosła o zasądzenie od swojego poprzedniego pełnomocnika, A.S. (dalej: pozwana), kwoty 15 000 zł wraz z odsetkami
za bezpodstawne i niezgodne z prawem zamknięcie drogi do złożenia skargi konstytucyjnej.
Wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy w M. oddalił powództwo skarżącej. Orzekający sąd wskazał, że ewentualną
podstawę prawną roszczeń powoda stanowią art. 23 i art. 24 w związku z art. 448 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks
cywilny (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 380, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.). Zdaniem sądu, pozwana
– w toku postępowania – obaliła domniemanie bezprawności działania i w konsekwencji nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie
dóbr osobistych skarżącej. Skarżąca od powyższego orzeczenia wniosła apelację.
Sąd