1. R.K. (dalej: skarżący) jest wspólnikiem w spółce […] s.c. z siedzibą w L. i prowadzi sieć lombardów pod tą nazwą. W ramach
spółki nabył od innego przedsiębiorcy zegarki oznaczone znakami towarowymi Diesel, Tommy Hilfiger i Emporio Armani, co zostało
udokumentowane fakturami VAT. Zegarki te, jako dowody rzeczowe w postępowaniu przygotowawczym w sprawie o przestępstwo oznaczania
towarów znakami towarowymi bez wymaganych uprawnień oraz dokonywania obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami, zostały odebrane
skarżącemu przez policję po przeszukaniu lombardów. Dochodzenie w omawianej sprawie zostało następnie umorzone wobec niewykrycia
sprawcy. Jednocześnie prokuratura wystąpiła do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku zegarków, jako że miały one służyć
do popełnienia przestępstwa.
Postanowieniem z 22 lutego 2018 r., sygn. akt […], Sąd Rejonowy w P. orzekł przepadek i zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych
w postaci wskazanych zegarków. Na rozstrzygnięcie to skarżący złożył zażalenie. Postanowieniem z 22 maja 2018 r., sygn. akt
[…], Sąd Okręgowy w P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W skardze konstytucyjnej z 22 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 306 ust. 2 ustawy z dnia 30
czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776; dalej: p.w.p.) w zakresie, w jakim przewiduje możliwość
przepadku materiałów i narzędzi, jak również środków technicznych, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa,
stanowiących własność osoby trzeciej, z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 21 Konstytucji.
Uzasadniając podniesione w skardze zarzuty, skarżący stwierdził, że zakwestionowana regulacja narusza zasadę odpowiedzialności
karnej jedynie za popełniony czyn zabroniony (art. 42 ust. 1 Konstytucji). Zauważył mianowicie, że zastosowanie przepadku
przedmiotu czynu zabronionego w sytuacji, gdy należy on do osoby nieuczestniczącej w jego dokonaniu, budzi kontrowersje,