Wyrok TK z dnia 19 kwietnia 2023, sygn. SK 85/22

1. W skardze konstytucyjnej z 26 stycznia 2022 r. (data nadania: 26 stycznia 2022 r.) P.M. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 3 października 2016 r.) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji.

1.1. Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującym stanem faktycznym:

Postanowieniem z 24 czerwca 2021 r. sąd rejonowy na podstawie § 8 pkt 5 w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia z 3 października 2016 r. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego, jako pełnomocnika z urzędu, koszty pomocy prawnej. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, które zostało oddalone postanowieniem sądu rejonowego z 29 października 2021 r.

1.2. Skarżący stwierdził, że kwestionowany przepis dyskryminuje radców prawnych świadczących pomoc prawną z urzędu, gdyż przewidziane w nim stawki wynagrodzenia minimalnego są o 50% niższe w porównaniu ze stawkami radców prawnych świadczących pomoc prawną z wyboru. Skarżący, odwoławszy się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 kwietnia 2020 r. (sygn. SK 66/19, OTK ZU A/2020, poz. 13), stwierdził, że poczynione w nim ustalenia są aktualne także w odniesieniu do § 8 rozporządzenia z 3 października 2016 r.

Zdaniem skarżącego, § 8 rozporządzenia z 3 października 2016 r. przez to, że obniża minimalne wynagrodzenie pełnomocnika działającego z urzędu w porównaniu z wynagrodzeniem osiąganym przez pełnomocnika z wyboru, narusza prawo do równej ochrony prawnej praw majątkowych. Skarżący zaznaczył, że „symetryczne” rozporządzenie Ministra