Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 listopada 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 87/23 |
Uzasadnienie
I
1. Radca prawny T.D. (dalej: skarżący) w imieniu własnym wniósł 12 lipca 2021 r. (data nadania) skargę konstytucyjną o stwierdzenie
niezgodności § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805; dalej: rozporządzenie w sprawie
kosztów z 2015 r.)
„a) w całości ze względu na fakt, że ww. przepis został wydany niezgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji – mimo braku w treści
art. 223 ust. 2 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o radcach prawnych lub jakiegokolwiek innego przepisu ww. ustawy upoważnienia ustawowego
do jego wydania – lub przynajmniej
b) w zakresie, w jakim w orzecznictwie Sądu Najwyższego, sądów powszechnych i sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie,
że ww. przepis § 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. powinien być rozumiany w ten sposób, iż
złożenie przewidzianego w nim oświadczenia «że oplata nie została zapłacona w całości lub w części» stanowi konieczną przesłankę
warunkującą przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu od Skarbu Państwa (lub
od jednostki samorządu terytorialnego), a brak takiego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku o przyznanie kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej skutkujący odmową przyznania radcy prawnemu kosztów udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu
(co nie wynika ani z treści ww. przepisu - który nie przewiduje żadnej sankcji za złożenie przewidzianego w nim oświadczenia
w odmiennym brzmieniu niż określone w ww. przepisie ani za niezłożenie ww. oświadczenia w ogóle – ani z treści jakiegokolwiek
innego obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej przepisu)
z art. 2, art. 7, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 64, art. 77 i art. 92 ust. 1 Konstytucji