Postanowienie TK z dnia 05 grudnia 2023, sygn. SK 88/19

1. Skarga konstytucyjna z 18 czerwca 2019 r. została złożona w związku z następującym stanem faktycznym:

18 września 2015 r. skarżący wystąpił do Zarządu Dzielnicy […] m.st. Warszawy (dalej: Zarząd Dzielnicy) z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. W uchwale nr […] z 27 października 2015 r. Zarząd Dzielnicy stwierdził, że nie jest właściwy miejscowo do rozpatrzenia wniosku. Zarząd Dzielnicy przyjął, że skarżący jest osobą bezdomną, której ostatnim miejscem faktycznego zamieszkania był wskazany przez skarżącego w toku postępowania lokal mieszkalny w Warszawie w dzielnicy […] i to tamtejszy urząd jest, zgodnie z § 22 ust. 1 uchwały nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, właściwy w sprawie. Zgodnie z tym przepisem, wniosek o najem lokalu powinien być złożony – w przypadku osób bezdomnych – w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w Warszawie – w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy.

W piśmie z 23 listopada 2015 r. skarżący wezwał Zarząd Dzielnicy do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na bezpodstawnej – jego zdaniem – odmowie rozpatrzenia jego wniosku. Stwierdził, że jego ostatnim miejscem faktycznego zamieszkania jest Ośrodek Charytatywny […] położony na obszarze dzielnicy W., w którym przebywa od 9 września 2015 r. Zdaniem skarżącego, jeśli Ośrodka […] nie można uznać za „ostatnie miejsce zamieszkania”, to za takie nie można również uznać wskazanego przez niego lokalu w dzielnicy B. (w którym mieszkał przez pewien czas i był zameldowany na pobyt czasowy) – zatem nie posiada ostatniego miejsca zamieszkania i ma prawo ubiegać się o lokal w dowolnie wybranym