Postanowienie TK z dnia 28 kwietnia 2022, sygn. SK 88/20

1. W skardze konstytucyjnej z 14 sierpnia 2018 r. L.Z. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 423, ze zm.; dalej: u.s.u.s.) w zakresie, w jakim przewiduje, że za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna wójt, burmistrz lub prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe przez okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) odpowiednio 20-letniego przez kobietę i 25-letniego przez mężczyznę, z art. 67 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle niżej opisanego stanu faktycznego.

W okresie od 1 lutego 2008 r. do 7 sierpnia 2014 r. skarżący pobierał świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad córką. W tym okresie nie były opłacane składki na ubezpieczenia rentowe i emerytalne, ponieważ skarżący posiadał ponad 25-letni okres ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego).

Od 1 września 2014 r. do 30 listopada 2014 r. skarżący był zatrudniony, z tym że od 8 września 2014 r. do końca zatrudnienia pobierał wynagrodzenie chorobowe i zasiłek chorobowy, a następnie zostało mu przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzją lekarza orzecznika ZUS z 15 lutego 2016 r. został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy, ze wskazaniem, że niezdolność istniała od 2 czerwca 2015 r.

Decyzją z 17 marca 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) odmówił przyznania skarżącemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie udowodnił wymaganego okresu składkowego oraz nieskładkowego wynoszącego łącznie co najmniej 5 lat w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed złożeniem wniosku o rentę oraz przed powstaniem niezdolności do pracy.