Wyrok TK z dnia 27 lipca 2004, sygn. SK 9/03

1. W skardze konstytucyjnej z 7 czerwca 2002 r. Firma Handlowa KORONA J. i M. Słoma Spółka jawna z siedzibą w Jarosławiu, wniosła o stwierdzenie, że przepisy § 54 ust. 5 pkt 1 i ust. 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) są niezgodne z art. 20, art. 22, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W szczególności skarżąca zarzuciła naruszenie ustanowionej w art. 20 Konstytucji wolności podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej przez nakładanie, w drodze przepisu rangi podustawowej, ciężaru publicznego ograniczającego swobodę dysponowania przez podatnika środkami finansowymi.

Skarżąca firma łączy naruszenie wolności gospodarczej z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z 19 lutego 2002 r., sygn. akt SA/Rz 497/00, na mocy którego oddalono skargę na decyzję Izby Skarbowej w Rzeszowie, utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Jarosławiu w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 1999 r. Na mocy tej ostatniej decyzji określono kwotę różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy za czerwiec i lipiec 1999 r., zaległość podatkową oraz odsetki od zaległości podatkowej oraz ustalono kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za ww. miesiące.

Naczelny Sąd Administracyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej. Z przepisów tych wynika, że podatnik, który nabył towar albo usługi od kontrahenta będącego zakładem pracy chronionej, może żądać zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym tylko i wyłącznie wtedy, gdy uiści całą należność główną objętą fakturą, w formie pieniężnej za pośrednictwem banku, chyba że kwota faktury nie przekracza określonej w rozporządzeniu wysokości.