Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 27 marca 2007 r.
|
| Sygn. akt SK 9/05 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 6 grudnia 2004 r. skarżący Dariusz Gregorowicz wniósł o stwierdzenie, że art. 2 pkt 5 ustawy
z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, ze zm.; dalej: ustawa prywatyzacyjna)
jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżący był zatrudniony w KGHM Polska Miedź SA, Oddział Zakłady Górnicze „Rudna”, od 14 listopada 1979 r. W dniu 23 maja
1987 r. uległ wypadkowi przy pracy. W dniu 18 lutego 1988 r. ze skarżącym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia w związku
z wyczerpaniem okresu pobierania zasiłku chorobowego. Z dniem 24 września 1991 r. skarżący podjął zatrudnienie, u tego samego
pracodawcy, na tym samym stanowisku.
Przedsiębiorstwo Państwowe Kombinat Górniczo-Hutniczy Miedzi w Lubinie zostało przekształcone w jednoosobową spółkę akcyjną
Skarbu Państwa i postanowieniem Sądu Rejonowego w Legnicy z 12 września 1991 r. wpisane do rejestru handlowego. Proces prywatyzacji
KGHM Polska Miedź SA rozpoczął się w roku 1997. Jak podnosi skarżący, odmówiono mu w tym czasie przyjęcia od niego oświadczenia
o zamiarze skorzystania z nieodpłatnego nabycia akcji z uwagi na brak przynależności do którejś z kategorii pracowników wymienionych
w art. 2 pkt 5 ustawy prywatyzacyjnej.
Wyrokiem z 18 listopada 2003 r. Sąd Rejonowy w Lubinie (sygn. akt IVP 928/03) oddalił powództwo skarżącego o odszkodowanie
za bezpodstawną odmowę przyznania skarżącemu akcji pracowniczych. Apelacja skarżącego została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego
w Legnicy z 19 lutego 2004 r., sygn. akt V Pa 4/04. Postanowieniem z 28 lipca 2004 r. Sąd Najwyższy (sygn. akt II PK 136/04)
odmówił przyjęcia