Postanowienie TK z dnia 24 lutego 2021, sygn. SK 90/20

1. W skardze konstytucyjnej z 4 października 2019 r. (data nadania) Ł.P. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem orzeczenia niezgodności § 14 ust. 1 pkt 3 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801; dalej: rozporządzenie z 2015 r.) w zakresie, w jakim przewidują w sprawach z zakresu ochrony zdrowia psychicznego stawkę maksymalną opłaty za czynności adwokackie w wysokości 240 zł plus podatek VAT, z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji.

1.1. Stan faktyczny poprzedzający wniesienie skargi konstytucyjnej.

Skarżący, działając w charakterze adwokata wyznaczonego z urzędu, wykonywał obowiązki pełnomocnika w sprawie rozpoznawanej w pierwszej instancji przed Sądem Rejonowym w L. (IV Wydział Rodzinny i Nieletnich). Na mocy postanowienia z 1 marca 2018 r., sygn. akt […], sąd przyznał skarżącemu od Skarbu Państwa kwotę 240 zł plus VAT tytułem wynagrodzenia za reprezentację. W ramach czynności adwokackich w pierwszej instancji sporządził także apelację, w której wniósł m.in. o zmianę orzeczenia sądu pierwszej instancji w sprawie przyznania mu wynagrodzenia za reprezentację poprzez zasądzenie wynagrodzenia w kwocie 2479,68 zł brutto.

Na mocy postanowienia z 24 maja 2019 r., sygn. akt […], Sąd Okręgowy w L. (III Wydział Cywilny Rodzinny) oddalił apelację w części dotyczącej wynagrodzenia dla pełnomocnika za reprezentację przed sądem pierwszej instancji. Sąd odwoławczy przyznał jednocześnie skarżącemu wynagrodzenie w kwocie 180 zł plus VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed sądem drugiej instancji.

1.2. Uzasadnienie skargi konstytucyjnej.

Na tle powyższego stanu faktycznego skarżący wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną, kwestionując konstytucyjność przepisów dotyczących ponoszenia przez Skarb