Postanowienie TK z dnia 04 października 2023, sygn. SK 92/20

1. W skardze konstytucyjnej z 6 grudnia 2018 r. M.C. (dalej: skarżący) wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 17 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904, ze zm.; dalej: k.p.k.) „w zakresie, w jakim stanowi on przesłankę umorzenia postępowania w przypadku spraw o roszczenia majątkowe rozpoznawane według przepisów Działu XIII rozdziału 58 k.p.k.” oraz art. 558 k.p.k. „w zakresie, w jakim nie zawiera on wskazania zakresu spraw, dla których następuje odesłanie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego, oraz nie wskazuje jednoznacznie na przepisy prawne, do których się odsyła”, są niezgodne z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 77 Konstytucji.

1.1. Skarga została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego:

Postanowieniem z 20 grudnia 2006 r. Sąd Rejonowy w Ś. umorzył postępowanie karne prowadzone przeciwko synowi skarżącego przy jednoczesnym zastosowaniu środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Syn skarżącego złożył zażalenie na to postanowienie. Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z 7 lutego 2007 r. utrzymał je w mocy. 1 września 2015 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: Rzecznik) wniósł kasację od postanowienia Sądu Okręgowego w Z., zarzucając naruszenie przepisów procedury karnej oraz wniósł o uchylenie tego postanowienia oraz ponowne rozpoznanie go w postępowaniu odwoławczym, jak również o wstrzymanie orzeczenia o umieszczeniu syna skarżącego w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Sąd Najwyższy postanowieniem z 6 października 2015 r. nie uwzględnił wniosku Rzecznika o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia. Następnie, postanowieniem z 9 grudnia 2015 r., uznał kasację Rzecznika za uzasadnioną i uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w Z. oraz przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Ś. do