Postanowienie TK z dnia 12 września 2007, sygn. SK 99/06

1. Skargą konstytucyjną z 4 września 2006 r. skarżący Waldemar Korczyński zakwestionował zgodność art. 3989 § 2 zdania drugiego ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.

2. Zgłoszony w skardze zarzut naruszenia konstytucyjnych praw powiązany został z postanowieniem Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I PK 233/05) o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej. Orzeczenie to, stanowiąc rozstrzygnięcie niezaskarżalne (tj. wyczerpujące drogę prawną), wydane było na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. (wymienionego jako przedmiot kontroli w niniejszej sprawie) i stosownie do dyspozycji tego przepisu – nie zostało opatrzone uzasadnieniem. W ocenie skarżącego zakwestionowany przepis koliduje z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.

3. Uzasadniając sformułowany w skardze zarzut, Waldemar Korczyński stwierdził, że wyrażona w art. 2 Konstytucji zasada państwa prawnego obliguje ustawodawcę do tworzenia prawa w taki sposób, aby w najwyższym stopniu gwarantowało ono, by sprawy – zwłaszcza przed Sądem Najwyższym – były rozpoznane z konieczną wnikliwością, poszanowaniem prawa i stron procesowych, w sposób sprawdzalny dla stron oraz upoważnionych organów państwa i międzynarodowych organów ochrony praw człowieka. Warunków tych nie spełnia zaskarżony przepis, gdyż przesądza o tym, że postanowienie Sądu Najwyższego nie wymaga uzasadnienia. Z zasady ochrony zaufania obywateli do państwa i prawa, wywodzonej z art. 2 Konstytucji, wynika postulat, aby regulacje prawne dotyczące zwłaszcza aplikacji konstytucyjnych praw (prawo do sądu) były tworzone w taki sposób, który zapewni jednostce przewidywalność tego, jak będzie kształtować się jego sytuacja prawna. Tego wymagania nie spełnia – zdaniem skarżącego – zakwestionowany przepis, ponieważ