Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 sierpnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 1/13 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 grudnia 2012 r. (data nadania),
D.K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 81 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie
podatkowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213; dalej: ustawa o doradztwie podatkowym) z art. 2, art. 17 ust. 1 i 2, art. 20,
art. 22 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że wprawdzie w petitum skargi skarżący wskazał niezgodność kwestionowanej regulacji z art. 17 ust. 2 Konstytucji, jednak w jej uzasadnieniu odnosi
się także do art. 17 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce
– Zachód w Kielcach oskarżył skarżącego o to, że w okresie od 16 lutego do 23 kwietnia 2009 r., działając w krótkich odstępach
czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, mimo że nie był uprawniony, wykonywał czynności doradztwa podatkowego, sporządzając
deklaracje podatkowe w postaci druków: PCC-3, SD-Z2, VAT-24. Wyrokiem z 12 stycznia 2012 r. (sygn. akt IX K 1115/10) Sąd Rejonowy
w Kielcach uznał skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym wymierzył
karę grzywny w wysokości 3 000 zł. Wyrokiem z 28 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Kielcach – IX Wydział Karny Odwoławczy (sygn.
akt IX Ka 708/12) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wykonanie orzeczonej kary grzywny warunkowo zawiesił na dwuletni
okres próby, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji. Wyrok sądu II instancji doręczono skarżącemu
5 października 2012 r.
W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący zarzucił kwestionowanym przepisom naruszenie zasad określoności prawa oraz zakazu
nadmiernej ingerencji, które