Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lipca 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 1/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 grudnia 2017 r. (data nadania), I.D. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność art. 4914 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2019 r.
poz. 498) z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 14 listopada 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Stwierdził, że ze względu
na sposób sformułowania uzasadnienia skargi nie było możliwe zrekonstruowanie konkretnego, konstytucyjnego prawa podmiotowego,
które w sprawie miałoby zostać naruszone. Skarga nie spełniała zatem podstawowego wymogu wynikającego z art. 79 Konstytucji
oraz art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p.TK).
Na powyższe postanowienie skarżąca – w ustawowym terminie – złożyła zażalenie, w którym wniosła o nadanie skardze konstytucyjnej
dalszego biegu.
Zaskarżając postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 14 listopada 2018 r. skarżąca zarzuciła, naruszenie: art. 61 ust. 4
pkt 1 u.o.t.p.TK przez „uznanie, że skarga konstytucyjna nie spełnia wymogów określonych w ustawie i usunięcie braków nie
jest możliwe”; art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK przez uznanie, że skarga nie zawierała wskazania, która konstytucyjna wolność
lub prawo skarżącej i w jaki sposób zostało naruszone; art. 79 ust. 1 Konstytucji przez „uznanie, iż zasada równości nie jest
źródłem praw podmiotowych w postępowaniu skargowym i nie może być wzorcem kontroli”.
Jej zdaniem, oparcie skargi tylko i wyłącznie na zarzucie naruszenia zasady równości nie może z góry wykluczać jej merytorycznego
rozpoznania, a sama ocena zasadności kryterium zróżnicowania osób fizycznych wykracza poza zakres wstępnej