Postanowienie TK z dnia 17 grudnia 2019, sygn. Ts 1/19

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 grudnia 2018 r. (data nadania) Zakłady […] (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionowała zgodność art. 285a § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 259; brzmienie przepisu nie uległo zmianie; dalej: p.p.s.a.) z art. 2, a także z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3, oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 17 grudnia 2019 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 16 stycznia 2020 r.) odmówiono nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu wskazano, że wniesiona skarga nie spełnia określonego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK wymogu zakwestionowania przepisu prawa, stanowiącego podstawę ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącej. Wyjaśniono bowiem, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 12 czerwca 2018 r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok NSA), wskazanym w skardze jako ostateczne rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, nie rozstrzygano prawa skarżącej do wniesienia skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem, podczas gdy takiego uprawnienia dotyczy kwestionowany art. 285a § 1 i § 3 p.p.s.a. oraz wskazany w skardze sposób naruszenia jej wolności lub praw. Skarżąca nie zainicjowała bowiem żadnego postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia jej prawa do skargi na wyrok NSA. Z tego względu kwestionowany art. 285a p.p.s.a. nie stanowił podstawy tego wyroku, a więc nie determinował jego treści. Nie rozstrzygano w nim bowiem, czy w przyszłości skarżąca będzie mogła skutecznie wnieść o stwierdzenie jego niezgodności z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Trybunał przywołał pogląd prawny wyrażony w postanowieniu pełnego