W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 grudnia 2019 r. (data nadania) M.P. (dalej: skarżąca),
wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Postanowieniem z 21 lipca 2014 r. (znak: […]) Wojewoda […] (dalej: Wojewoda) nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości 420 zł.
Skarżąca została też wezwana do poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym, zgodnie z tytułem wykonawczym
z 11 kwietnia 2014 r. (nr […]), wystawionym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. (dalej: PPIS). Wojewoda
wezwał skarżącą do wykonania obu czynności w terminie do 15 października 2014 r.
Nałożony na skarżącą obowiązek, jak stwierdził Wojewoda, wynika wprost z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu
oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947). Wskazał jednocześnie, że wymierzenie grzywny
oraz określenie terminu jej zapłaty ,,zostały ustalone z uwzględnieniem zasady celowości oraz zasady stosowania najmniej uciążliwego
środka egzekucyjnego”, a celem zastosowania tego środka egzekucyjnego ,,jest doprowadzenie do realizacji obowiązku poprzez
zagrożenie wyrządzenia zobowiązanej dolegliwości finansowej” (s. 3 postanowienia).
Skarżąca, pismem z 28 lipca 2014 r., zgłosiła do Wojewody zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc:
1) brak wymagalności obowiązku; 2) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3) zastosowanie zbyt uciążliwego
środka egzekucyjnego. Postanowieniem z 17 kwietnia 2015 r. (znak: […]) Wojewoda uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.
Na postanowienie to skarżąca wniosła skargę do Ministra Zdrowia.
28 lipca 2014 r. skarżąca wniosła też zażalenie – za pośrednictwem Wojewody – do Ministra Zdrowia na postanowienie Wojewody
z 21 lipca 2014 r. o nałożeniu grzywny.
Minister Zdrowia postanowieniem z 24 marca 2016 r. (znak: […]), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na postanowienie Wojewody
z 17 kwietnia 2015 r., utrzymał je w mocy. W