Postanowienie TK z dnia 05 grudnia 1997, sygn. Ts 1/97

1. W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 21 października 1997 r. skarżący zakwestionował postępowanie Prokuratury Wojewódzkiej w Krakowie i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucając, iż zostało naruszone jego prawo do merytorycznej sądowej kontroli stosowania aresztu krajowego, w czym dopatruje się niezgodności z art. 2, 7, 30, 31, 37, 40, 41, 42, 45, 47 i 78 Konstytucji RP, oraz że na skutek obrazy art. 235a kpk zostało naruszone prawo skarżącego do merytorycznej kontroli odmowy wydania paszportu (wyrażenia zgody na wydanie paszportu).

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 1997 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia zarządzenia, braków formalnych złożonej skargi konstytucyjnej przez dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, w stosunku do których skarżący domaga się stwierdzenia ich niezgodności z konstytucją oraz podanie daty doręczenia wydanego na podstawie zakwestionowanego aktu normatywnego wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, w którym ostatecznie orzeczono o określonych w konstytucji wolnościach lub prawach skarżącego.

Do powyższego zarządzenia ustosunkował się skarżący w piśmie z 21 listopada 1997 r., w którym wskazał, iż przedmiotem skargi jest ustawa z 29 listopada 1990 r. o paszportach, jej art. 6 pkt 3 ust. 1 w zw. z art. 10 pkt 1 tej ustawy, jako niezgodne i sprzeczne z art. 235a kpk. Za ostateczne rozstrzygnięcie skarżący uznał pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 października 1997 r. “odpowiedź na skargę” oraz decyzję Prokuratury Wojewódzkiej w K. z 18 listopada 1997 r. odmawiającą wydania zgody na wystawienie paszportu, uzależniając zgodę od wysokości i od wpłacenia poręczenia. Zdaniem skarżącego, stan niezgodności z powołanymi w skardze artykułami Konstytucji RP z ustawą o paszportach, od wejścia w życie art. 235a kpk czyli od 1 stycznia 1996 r., jest stanem trwałym,