Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 kwietnia 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 10/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Piotra P., sporządzonej 17 stycznia 2000 r., zarzucono niezgodność art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania
cywilnego z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na wyłączenie spod kontroli kasacyjnej Sądu Najwyższego
spraw o eksmisje z lokali mieszkalnych, ze względu na wysokość czynszu.
Zdaniem skarżącego, stosując zakwestionowany przepis Sąd Okręgowy w W. odrzucił wniesioną przez niego kasację, jak również
przepis ten stanowił podstawę oddalenia przez Izbę Cywilną Sądu Najwyższego zażalenia wniesionego na postanowienie odrzucające
kasację. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że skoro do kodeksu postępowania cywilnego wprowadzono instytucję kasacji i nie
uczyniono z niej nadzwyczajnego środka odwoławczego, dostęp do niej powinien być równy dla wszystkich. Uzależnienie możliwości
wniesienia kasacji, w sprawach o eksmisję, od wysokości trzymiesięcznego czynszu za najem lokalu, skoro sprawy te są traktowane
jako sprawy o świadczenie, prowadzi zdaniem skarżącego do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej obywateli. Z uzasadnienia
skargi wynika, iż skarżący zarzucił ostatecznemu orzeczeniu opartemu na zakwestionowanym przez niego przepisie naruszenie
zasady równości oraz wskazał, że do naruszenia tej zasady doszło w zakresie prawa do kasacji.
Postanowieniem z 2 lutego 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznając, iż
w treści