Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 10/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 stycznia 2015 r. (data nadania) D.K. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, ze zm.; dalej: ustawa o FUS) z art. 32 w zw. z art. 67 ust. 1 i w zw. z art. 68 ust. 1 oraz z
art. 2 i art. 20 Konstytucji.
2. Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Decyzją z czerwca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń
Społecznych – Oddział w B. odmówił skarżącej prawa do emerytury w obniżonym wieku. Odwołanie złożone od powyższej decyzji
oddalił Sąd Okręgowy w B. – wyrokiem z października 2013 r. Apelację wniesioną od orzeczenia sądu I instancji oddalił Sąd
Apelacyjny w B. (dalej: Sąd Apelacyjny w B.) wyrokiem z maja 2014 r. Wyrok ten został doręczony skarżącej 14 czerwca 2014
r.
3. W dniu 30 czerwca 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi
konstytucyjnej. Pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w B. (dalej: ORA w B.) z 5 listopada 2014 r., informujące skarżącą o wyznaczeniu
pełnomocnika, zostało jej doręczone 7 listopada 2014 r.
4. W uzasadnieniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć organy orzekające podkreślały, że skarżąca nie wykazała 15 lat pracy w
warunkach szczególnych. W ich ocenie do wymaganego 15-letniego okresu takiej pracy nie wlicza się pracy wykonywanej w szczególnych
warunkach, w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, mimo że rodzaj tej pracy jest objęty wykazem prac
w szczególnych warunkach, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego
oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w