Postanowienie TK z dnia 29 marca 2017, sygn. Ts 10/17

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 stycznia 2017 r. D.M. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 28 § 1 oraz art. 30 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w „jakim uniemożliwiają przed sądem pierwszej instancji udział czynnika społecznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości” są niezgodne z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 182 Konstytucji.

Postanowieniem z 29 marca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi 11 kwietnia 2017 r.) Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że wydanie merytorycznego orzeczenia jest niedopuszczalne. Jak ustalił Trybunał, zaskarżone przez skarżącego przepisy, określające skład sądu na rozprawie głównej i posiedzeniu w pierwszej instancji, nie były podstawą postanowienia Sądu Apelacyjnego w K. (dalej: Sąd Apelacyjny w K.) z czerwca 2016 r., tj. orzeczenia, w związku z którym wniósł skargę. Postanowieniem tym Sąd Apelacyjny w K. oddalił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z listopada 2014 r. (dalej: wyrok Sądu Okręgowego w K.). Sąd badał zatem, czy w sprawie skarżącego zaistniały przesłanki określone w art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k. Niezależnie od powyższego Trybunał zwrócił uwagę na to, że jeśliby przyjąć, iż orzeczeniem ostatecznym w sprawie jest wyrok Sądu Okręgowego w K., to skardze należałoby