Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 100/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Janiny W. zakwestionowano zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej wyroku z 14 kwietnia 1998
r. Sądu Rejonowego w P. (sygn. akt II C 707/97) oraz wszystkich przepisów, w oparciu o które wydano ten wyrok. Niezależnie od powyższego wniesiono o orzeczenie niezgodności
z Konstytucją RP wszystkich przepisów zezwalających na “eksmisję na bruk”. W drugim punkcie uzasadniającym petitum skargi, precyzując nieco przedmiot i zakres zaskarżenia wskazano, prawdopodobnie przykładowo, szereg przepisów prawa cywilnego
(materialnego i procesowego) oraz prawa spółdzielczego i administracyjnego, domagając się stwierdzenia ich niezgodności z
określonymi artykułami konstytucji. W dalszych wywodach skargi, pełnomocnik skarżącej domagał się stwierdzenia, że brak określonych
regulacji prawnych wynikający z bezczynności organów stanowiących prawo, narusza art. 2 i art. 30 Konstytucji RP oraz wydania
tymczasowego postanowienia wstrzymującego wykonanie ww. wyroku, jak również orzeczenia prawa do stosownego odszkodowania dla
skarżącej.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 sierpnia 2000 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia
braków formalnych złożonej skargi konstytucyjnej.
Na zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego, wzywające do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej polegających
na wskazaniu, czy w przedstawionej sprawie został wyczerpany tok instancji i czy skarżąca uczyniła przedmiotem zaskarżenia
dołączony do akt wyrok zaoczny oraz na określeniu naruszonych praw lub wolności zagwarantowanych w konstytucji oraz wskazaniem
sposobu tego naruszenia – pełnomocnik skarżącej ograniczając się do stwierdzenia, iż wskazany wyrok został zaskarżony, lecz
nie jest jeszcze rozstrzygnięty i dowodząc, że w niniejszej sprawie wyczerpanie toku instancji nie ma sensu, jednocześnie
zaskarżył art. 46 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w zakresie dotyczącym obowiązku wyczerpania toku instancji – jako sprzeczny
z art. 30, 45 i 79 Konstytucji RP.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 25 września 2000 r. odmówił nadania skardze dalszego biegu uznając, iż nie zostało
w niej wskazane ostateczne orzeczenie o konstytucyjnych