Postanowienie TK z dnia 06 stycznia 2004, sygn. Ts 100/03

W skardze konstytucyjnej Romana Plackowskiego zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP przepisów ustawy z 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (dalej: ordynacja wyborcza). Skarżący dwojako określił przedmiot swojej skargi. Po pierwsze, przez wyliczenie poszczególnych przepisów ordynacji wyborczej, czemu towarzyszyło jednakże sprecyzowanie konkretnych zarzutów niekonstytucyjności tylko wobec niektórych z wymienionych w skardze przepisów. Po drugie, skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją całej ordynacji wyborczej.

Postanowieniem z 6 stycznia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu stwierdził, że skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem inicjowania kontroli norm, korzystanie z którego obwarowane jest wieloma wymogami wynikającymi zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i postanowień ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zawarte w skardze konstytucyjnej żądania skarżącego zmierzały częściowo do – niedozwolonego w świetle tych wymogów – wszczęcia abstrakcyjnej kontroli zgodności ordynacji wyborczej z Konstytucją. Spośród zakwestionowanych przez skarżącego przepisów tylko jeden mógłby być uznany za podstawę orzeczeń wydanych w jego sprawie. Jednakże, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, także i w odniesieniu do tego unormowania nie było możliwe nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zarzuty niekonstytucyjności art. 60 ust. 1 ordynacji wyborczej uznane zostały bowiem przez Trybunał Konstytucyjny za oczywiście bezzasadne. Upatrując źródła naruszenia konstytucyjnych praw w treści tego przepisu,