Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 listopada 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 100/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 maja 2007 r. zarzucono niezgodność: 3941 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 32 ust.
1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji; art. 405 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz
art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 13 września 2006 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie (sygn. akt VI ACa 871/06) odrzucił skargę o wznowienie postępowania w sprawie powództwa skarżącego,
zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 10 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny w
Warszawie – VI Wydział Cywilny (sygn. akt VI ACa 871/06) odrzucił zażalenie ze względu na jego niedopuszczalność.
W piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że zaskarżone przepisy 3941 § 1 i 2 k.p.c., wyłączające możliwość złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi
o wznowienie postępowania, gdy sądem orzekającym w sprawie skargi o wznowienie jest sąd apelacyjny, pozbawiają stronę możliwości
bycia wysłuchanym oraz pozbawiają ją właściwej procedury, która umożliwiałaby kontrolę postępowania w sprawie o wznowienie
postępowania. Zdaniem skarżącego, przepisy