Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 kwietnia 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 100/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata ustanowionego z urzędu i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 lipca
2018 r. (data nadania), O.D. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność § 1 ust. 1 pkt 1, pkt 3-5, § 1 ust. 2, § 3 ust. 1, § 4
ust. 2 pkt 4, § 7 ust. 1 załącznika do uchwały nr LIV/1575/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. w sprawie
określenia szczegółowych zasad przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych m.st. Warszawy (Dz.
Urz. Woj. Maz. poz. 6317) z art. 31 ust. 1 i ust. 3, art. 32 ust. 1-2 w związku z art. 2, art. 68 ust. 5, art. 7 w związku
z art. 94, art. 63, art. 92 ust. 1, art. 78 w związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 37 ust. 1 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Postanowieniem z 4 czerwca 2020 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Uznał bowiem, iż nie spełnia
ona – określonego w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem
Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) – wymogu zakwestionowania przepisu, stanowiącego podstawę ostatecznego orzeczenia,
wydanego w sprawie objętej wniesioną skargą. Trybunał wyjaśnił, że kwestionowana uchwała Rady Miasta nie stanowiła normatywnej
podstawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (wskazanego w skardze jako ostateczne orzeczenie), lecz jedynie przedmiot
jego rozstrzygnięcia. Wyrok NSA nie kształtował zatem w sposób bezpośredni żadnych – wskazanych w skardze – konstytucyjnych
wolności lub praw skarżącego. Wydany został bowiem w postępowaniu w sprawie skargi na akt prawa miejscowego,